กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ลูกจ้างคนใหม่ ออกเดินทางอย่างเงียบเชียบ
เวลาลู่เจี้ยนเวยจัดการเรื่องส่วนตัว เธอมักจะให้เสี่ยวเค่อช่วยตัดเสียงความเคลื่อนไหวของพวกลูกจ้างออกไป
เพราะงั้นเรื่องที่เฮ่อเหลียนเสวี่ยมาของานทำที่ลานหลัก เธอจึงไม่รู้เรื่องเลย
ลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านกรอบหน้าต่างชั้นสาม ราวกับเขินอายเกินกว่าจะมองต่อ มันม้วนตัวเป็นวงกลางอากาศก่อนจะพัดกลับไปยังลานหน้าเรือน ปล่อยชายกระโปรงของเฮ่อเหลียนเสวี่ยให้พลิ้วไหว
อวิ๋นฮุ่ย อาเถียว เยว่ซู เซวียกวานเหอ เหลียงซั่งจวิน และลุงจางต่างมายืนอยู่ตรงหน้านาง
นางตั้งใจเปลี่ยนมาใส่ชุดผ้าป่านหยาบ ไม่สวมเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียว เตรียมตัวพร้อมสำหรับการเป็นลูกจ้างอย่างเต็มที่
“ก่อนหน้านี้เถ้าแก่ลู่อนุญาตแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อถูกทุกคนจับจ้อง เฮ่อเหลียนเสวี่ยก็รู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก จึงหันไปขอความช่วยเหลือจากอวิ๋นฮุ่ยที่ดูอ่อนโยนและใจดีที่สุด “แม่นางอวิ๋น ข้าพอจะช่วยทำงานอะไรได้บ้างหรือเจ้าคะ”
อวิ๋นฮุ่ยยิ้มบาง ๆ “แล้วแม่นางเฮ่อเหลียนถนัดงานแบบไหนล่ะจ๊ะ”
“งานเย็บปัก กวาดพื้น เช็ดโต๊ะเก้าอี้ ข้าทำได้หมดเลยเจ้าค่ะ” เฮ่อเหลียนเสวี่ยรีบเสนอตัว “งานอื่น ๆ ข้าก็เรียนรู้ได้นะเจ้าคะ”
“จอมยุทธ์เยี่ยนกักตนฝึกวิชาอยู่ ไม่มีใครผ่าฟืน สองวันนี้งานผ่าฟืนก็ยกให้เจ้าแล้วกัน” เหลียงซั่งจวินกอดอกพูดด้วยสีหน้าจริงจัง