ลงมือ หาเงิน ทำตามใจปรารถนา

ลงมือ หาเงิน ทำตามใจปรารถนา

เห็นได้ชัดว่าชายผู้นั้นรู้สถานการณ์ดี จึงเอ่ยยอมชดใช้ให้แต่โดยดี

พอเดินออกมาจากคอกม้า เขาก็ก้าวมาตรงหน้าลู่เจี้ยนเวย ค้อมตัวคารวะตามธรรมเนียมเตียนโจว แล้วเอ่ยขึ้นประโยคหนึ่ง

เหลียงซั่งจวินรีบแปลทันที

“อามู่หลางขอบพระคุณทุกท่านที่ช่วยชีวิตไว้”

ลู่เจี้ยนเวยบอก “ไม่ได้ช่วย แค่ไม่อยากให้เจ้ากับคนของหอโอสถศักดิ์สิทธิ์สู้กันจนโรงเตี๊ยมพัง พอชดใช้ค่าเสียหายแล้ว เจ้าก็ไปได้”

“ตัวข้าไม่ได้พกเงินมาเยอะขนาดนั้น” อามู่หลางยิ้มยิงฟันขาว “รอข้ากลับไปเอาเงินที่เผ่า แล้วจะเอามาให้”

เซวียกวานเหอพูดว่า “ถ้าเจ้าเบี้ยวหนีไป พวกเราจะไปตามหาเจ้าที่ไหนได้”

“นี่คือของแทนตัว” อามู่หลางปลดเขี้ยวหมาป่าที่ห้อยคอออกมา “นักรบเผ่าปู้วาของพวกเรา พอโตเป็นผู้ใหญ่จะต้องล่าสัตว์ป่าคนเดียวให้ได้หนึ่งตัว นี่เป็นผลงานของข้า ข้าสวมติดตัวไว้ตลอด ไม่มีทางทิ้งขว้างง่าย ๆ หรอก”

เหลียงซั่งจวินพยักหน้า “เถ้าแก่ เผ่าปู้วามีประเพณีนี้จริง ๆ ขอรับ อีกอย่างเขาก็ใช้แซ่อามู่ อาจจะมาจากหมู่บ้านเดียวกับอามู่ซาก็ได้”