ร่างกายที่ใครเห็นก็หลงใหล หาเงินอีกครั้ง และช่วยชีวิตคน

ร่างกายที่ใครเห็นก็หลงใหล หาเงินอีกครั้ง และช่วยชีวิตคน

พวกลูกจ้างได้ยินก็รู้ทันทีว่า เถ้าแก่ตั้งใจจะฟันราคาแขกชัด ๆ

แม้ก่อนมาจะยังไม่ได้กำหนดราคาห้องพักของโรงเตี๊ยมไว้ แต่พวกเขาต่างก็กะเก็งในใจว่า โรงเตี๊ยมในเตียนโจวไม่น่าจะตั้งราคาสูงเท่าไร

แต่ราคาที่เถ้าแก่เพิ่งเอ่ยไปเมื่อกี้ ห้องชั้นเอกแพงเท่ากับที่เฟิงโจว ส่วนห้องชั้นรองกลับแพงกว่าเฟิงโจวถึงเท่าตัว เห็นได้ชัดว่าไม่สบอารมณ์แขกที่มาพัก

คำพูดและการกระทำของจ้าวรุ่ยกับเปี้ยนสิงโจวที่ศาลาสำราญใจ ชวนให้คนไม่เห็นด้วยจริง ๆ นั่นแหละ

เซวียกวานเหอสังเกตสีหน้าท่าทาง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“ถ้าคิดว่าแพง จะก้าวขาออกไปหาที่อื่นก็ไม่ว่ากัน”

“เจ้า—”

“แค่กลิ่นชาหอมขนาดนี้ อย่าว่าแต่ห้าตำลึงเลย ต่อให้ห้าสิบตำลึงก็คุ้มที่จะพัก” เปี้ยนสิงโจวพูดแทรกจ้าวรุ่ยขึ้นมา พลางยิ้มถาม “ไม่ทราบว่าร้านของท่านมีน้ำชาแบบนี้บริการด้วยหรือไม่”

ตอนนี้ลู่เจี้ยนเวยไม่คิดจะหาเงินเล็กเงินน้อยพวกนี้แล้ว จึงปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด