กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เถ้าแก่ลู่ช่างน่ากลัวจริง ๆ
“เจียงโจวหรือขอรับ” เยว่ซูเสียงสั่นขึ้นมาทันที “เถ้าแก่ ท่านจะไปเปิดร้านที่เจียงโจวจริง ๆ หรือขอรับ”
“ก็กะไว้แบบนั้น” ลู่เจี้ยนเวยบอกตามตรง “ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องเจียงโจวเท่าไหร่ เลยเรียกเจ้ากับลุงจางมาถามดู ถ้าข้าไปเปิดร้านจริง อาจต้องส่งพวกเจ้าไปเป็นทัพหน้าก่อน พวกเจ้าเต็มใจไหม”
เต็มใจสิ! ย่อมต้องเต็มใจอยู่แล้ว!
เยว่ซูหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น หัวใจเต้นระรัว
เขาจากบ้านมานานขนาดนี้ ในฝันยังอยากกลับไปกราบไหว้พ่อแม่และคนในคฤหาสน์ที่ต้องตายอย่างน่าเวทนา
แต่เขาเคยรับปากไว้ว่าจะทำงานเป็นลูกจ้างที่โรงเตี๊ยมไปชั่วชีวิต ย่อมไม่อาจตระบัดสัตย์ ที่ผ่านมาจึงไม่เคยแสดงความในใจออกมาเลย
คนที่เข้าใจเขาดีที่สุดก็ยังคงเป็นลุงจาง
“เถ้าแก่จะไปเปิดร้านที่เจียงโจว พวกเรามีแต่จะดีใจเสียอีกขอรับ ท่านอยากทำอะไรสั่งมาได้เลย ถึงประมุขจะไม่อยู่แล้ว แต่คฤหาสน์ไป๋เห้อก็ยังมีเส้นสายอยู่บ้าง เรื่องเปิดร้านไม่ใช่เรื่องยากเลยขอรับ”
ตอนที่ถูกล้างตระกูลไม่มีใครยื่นมือเข้าช่วย นั่นเป็นเพราะสถานการณ์โหดร้ายเกินไป คนอื่นไม่อยากพาตัวเข้ามาพัวพันย่อมเป็นเรื่องธรรมดา