กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เพลงดาบหอบเหมันต์ กับเรื่องดี ๆ อย่างมีคนเอาเงินมาให้
หลานหลิงย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว
“คนไม่ใช่ข้าเป็นคนฆ่า ข้าไม่มีวันยอมรับเด็ดขาด” นางยืนกรานเสียงแข็ง “คดีนี้ยังมีอีกคนที่หายตัวไป ทำไมพวกเจ้าไม่ไปสืบดูเล่า”
เซี่ยหวยกู่ว่า “เจ้าหมายถึงชายบำเรอคนนั้นของเจ้าน่ะหรือ เขาเป็นคนของเจ้า เขาฆ่ากับเจ้าฆ่ามันต่างกันตรงไหน อีกอย่าง คนของหอกับป้อมลมทมิฬพลิกแผ่นดินหาจนทั่วแล้วก็ยังไม่เจอแม้แต่เงา ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่กระจอกงอกง่อยแค่นั้น ถ้าไม่ตายไปแล้ว จะหาไม่เจอได้ยังไง เจ้ากะจะโยนความผิดให้เขาเพื่อเอาตัวรอดล่ะสิไม่ว่า”
“ผายลมมารดาเจ้าสิ!” หลานหลิงทนไม่ไหวจนสบถออกมา “ข้าไม่ได้ฆ่าก็คือไม่ได้ฆ่า ท่านเจ้าหอไม่มีทางโง่ถึงขนาดยอมรับผิดแทน แล้วยังต้องไปขอขมาพวกหมีโง่แห่งป้อมลมทมิฬหรอก ตอนที่ข้าออกมาท่านเจ้าหอยังเก็บตัวฝึกวิชาอยู่เลย เจ้าปลอมแปลงคำสั่งมาชัด ๆ!”
สีหน้าของเซี่ยหวยกู่เคร่งขรึมขึ้นมาทันที “หลานหลิง เจ้าคิดจะขัดคำสั่งท่านเจ้าหอจริง ๆ หรือ คิดให้ดีก่อนตอบนะ”
“ข้า...” พอเห็นเขาชูป้ายคำสั่งขึ้นมาอีกครั้ง หลานหลิงก็ถึงกับพูดไม่ออก
ป้ายคำสั่งเป็นของจริง เห็นป้ายประหนึ่งเห็นตัวคน
นางสูดหายใจเข้าลึก น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ถ้าตกลงยอมความกับป้อมลมทมิฬได้แล้ว ทำไมพวกมันยังมาล้อมอยู่ที่นี่อีกล่ะ”