กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
กลับโรงเตี๊ยม แผนการเปิดสาขา
ลู่เจี้ยนเวยจะกลับโรงเตี๊ยม ฟ่านเหมียนอาลัยอาวรณ์เป็นพิเศษ มอบเครื่องประดับและเสื้อผ้าสวยๆ ให้นางตั้งมากมาย ขนใส่รถม้าจนเต็มคัน ทั้งยังสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนตามไปส่งถึงโรงเตี๊ยมด้วย
“ท่านแม่ ไม่มีของข้าบ้างหรือขอรับ” เซวียกวานเหอไม่อยากจะเชื่อสายตา
ฟ่านเหมียนดุเสียงเข้ม “เจ้าตั้งใจฝึกวิชากับเถ้าแก่ลู่ไป อย่าเอาแต่คิดจะหาความสบาย”
เซวียกวานเหอ “...”
“คุณนายฟ่าน” ลู่เจี้ยนเวยรู้สึกลำบากใจที่จะปฏิเสธน้ำใจอันล้นพ้นนี้ แต่ก็ไม่อยากติดค้างบุญคุณใคร จึงหยิบขวดกระเบื้องเคลือบออกมาจากห่อยาที่พกติดตัว “ข้าพอมีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่บ้าง นี่เป็นยาเม็ดที่ข้าปรุงขึ้นเอง ช่วยบำรุงผิวพรรณ ช่วยให้หลับสบาย และบำรุงเลือดลม”
ฟ่านเหมียนรับมาด้วยความยินดี “ขอบคุณมากจริงๆ เจ้าค่ะ”
ตอนคลอดลูกนางบำรุงร่างกายได้ไม่ดี พอกลางคืนก็มักจะนอนไม่หลับและเหงื่อออกตอนหลับ ไปหาหมอมากี่คนก็บอกเหมือนกันหมดว่าเลือดลมพร่อง บำรุงไปเท่าไรก็ไม่เห็นผลเสียที
นางต้องคอยดูแลคนทั้งครอบครัว แถมยังต้องดูแลร้านค้าข้างนอก วันๆ คิดนู่นคิดนี่เยอะ อาการก็เลยยิ่งหนักขึ้น จนส่งผลออกมาทางร่างกาย ทำให้ดูแก่กว่าวัยได้ง่าย
พิษที่หมอทั้งเมืองแก้ไม่ได้ แต่เถ้าแก่ลู่กลับถอนพิษได้อย่างง่ายดาย ย่อมเห็นได้ชัดว่าวิชาแพทย์ของนางล้ำเลิศเพียงใด