กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ถอนพิษช่วยคน แม่ค้าดอกไม้
ประตูคฤหาสน์ตระกูลเซวียเปิดกว้าง บ่าวไพร่ยืนเรียงรายต้อนรับสองฝั่ง
เซวียผิงซานพาภรรยายืนรอรับอยู่หน้าประตู โดยมีพ่อบ้านยืนเยื้องไปข้างหลัง ทุกคนต่างชะเง้อคอมองไปยังต้นถนน
“ไม่ได้เจออาเหอตั้งนาน ไม่รู้ว่าผอมลงไหม สูงขึ้นบ้างหรือเปล่า แล้วฝึกวรยุทธ์ไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้” ฮูหยินเซวียกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล
นายท่านเซวียตบหลังมือนางเบา ๆ เพื่อปลอบประโลม “ก่อนหน้านี้เขาก็ส่งจดหมายมาบอกแล้วนี่ว่าสบายดี เถ้าแก่ลู่กับพวกผู้อาวุโสคนอื่นก็ดูแลเขาเป็นอย่างดี ตอนนี้เป็นถึงผู้ฝึกยุทธ์ระดับสองแล้ว แถมยังได้เรียนวิชาดาบเก่ง ๆ อีกด้วย”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ แค่มันยังไม่อยากเชื่อเท่านั้นเอง” ฮูหยินเซวียยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก เพราะก่อนหน้านี้เคยโดนหลอกจนเจ็บช้ำมาเยอะ จะกังวลก็เป็นเรื่องธรรมดา
“รถม้ามาแล้วขอรับ!” พ่อบ้านร้องบอกอย่างดีอกดีใจ “นายท่าน ฮูหยิน ดูนั่นสิขอรับ คนขับรถม้าใช่คุณชายน้อยหรือเปล่า?”
“ใช่เขาจริง ๆ! ไม่ผิดแน่!” ฮูหยินเซวียก้าวเร็ว ๆ ไปข้างหน้า พอมองดูชัด ๆ ก็พูดปนยิ้ม “ดูเหมือนจะผอมลงไปหน่อย แต่หน้าตาดูสดใสกระปรี้กระเปร่าดีเชียว”
เซวียผิงซานพูดพลางยืดอกอย่างภาคภูมิใจ “คนฝึกยุทธ์ก็ต้องรูปร่างเพรียวกระชับแบบนี้แหละ อาเหอของพวกเรานับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ตัวจริงแล้ว”
รถม้าแล่นมาอย่างรวดเร็ว ชั่วครู่เดียวก็มาหยุดอยู่หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเซวีย