แต้มสีสันสดใส ออกจากโรงเตี๊ยม

แต้มสีสันสดใส ออกจากโรงเตี๊ยม

ลู่เจี้ยนเวยคีบมันฝรั่งแผ่นบางลงหม้อ แล้วใส่ลูกชิ้นปลาตามลงไป เห็นสีหน้าเยว่ซูดูแปลกไป แต่นางก็ไม่ได้ถามอะไร

แต่อาไน่กลับทนไม่ไหว ถามขึ้นมาว่า “ในจดหมายว่าไงบ้าง”

เยว่ซูยื่นจดหมายให้ลุงจางพลางตอบว่า “ท่านน้าบอกว่า ถ้าข้าเต็มใจไปเหลียงโจว เขาจะเลี้ยงดูข้าจนโตขอรับ”

น้าคนนี้เขาไม่เคยเจอหน้ามาก่อน เคยได้ยินแค่ว่าเป็นขุนนางฝ่ายทหารอยู่ที่เมืองวั่งเยว่ พอคฤหาสน์ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เขาจนตรอกไร้ทางไป ถึงได้ทำตามคำแนะนำของลุงจาง มุ่งหน้ามาพึ่งพาที่เมืองวั่งเยว่

แต่ปรากฏว่าน้าชายถูกย้ายออกจากเมืองวั่งเยว่ไปแล้ว พวกเขาไร้ข่าวคราว จึงจำต้องพักอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้

แม้จะเพิ่งอยู่โรงเตี๊ยมมาได้แค่ไม่กี่เดือน แต่ในใจเขากลับมองที่นี่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองไปแล้ว

ลึก ๆ ในใจเขาไม่อยากไปเหลียงโจว อยากอยู่โรงเตี๊ยมต่อมากกว่า เพียงแต่ไม่รู้ว่าเถ้าแก่จะมองว่าเขาเป็นภาระหรือเปล่า

“เหลียงโจวเป็นเมืองชายแดนเลยนะ กันดารกว่ามณฑลเฟิงโจวเสียอีก เจ้าจะไปจริงเหรอ” เซวียกวานเหอพูด “พ่อข้าเคยไป บอกว่าที่นั่นแม้แต่เหลาสุราดี ๆ สักแห่งยังไม่มีเลย ลมทรายก็แรง อ้าปากทีทรายก็เข้าปาก หน้าหนาวก็แห้งแล้งหนาวเหน็บ สู้ที่นี่ไม่ได้สักนิด”

อาไน่ยิ่งพูดตรงไปตรงมา “เจ้ากับน้าของเจ้าหน้ายังไม่เคยเห็น จะมีความผูกพันอะไรกันนักหนา ไปแล้วก็แค่ไปอาศัยพึ่งใบบุญคนอื่น สู้รีบฝึกปรือฝีมือให้เก่งกาจแล้วตั้งตัวด้วยตัวเองดีกว่า”