กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ใครบ้างจะไม่ชอบหมูให้เชือด
แดดเที่ยงวันแผดเผาความร้อนแรงลงมาอย่างไม่เกรงใจใคร ท้องฟ้าเหนือแนวกำแพงลานเรือนใสกระจ่างดั่งสายน้ำชะล้าง
ลู่เจี้ยนเวยไล่เยี่ยนเฟยฉางเสร็จก็หมุนกายหันกลับเดินเข้าห้องโถง ชายกระโปรงประณีตสะบัดพริ้วผ่านระเบียงทางเดิน
เส้นไหมทอประกายระยิบระยับล้อแสงตะวัน
“เถ้าแก่ลู่!”
เว่ยหลิวรีบส่งเสียงเรียกนางไว้
“แม่นางเว่ย มีเรื่องอะไรรึ” เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกค้าที่มีแววจะจ่ายเงิน ลู่เจี้ยนเวยก็ส่งยิ้มให้อย่างเป็นมิตรเสมอ
เว่ยหลิวมองสำรวจชุดของนางด้วยสายตาอิจฉาระคนชื่นชม
“เมื่อครู่ข้าถามลูกจ้างเซวียมา เขาบอกว่าชุดพวกนี้ช่างปักกับช่างทำปิ่นที่บ้านท่านตัดเย็บขึ้นมาเป็นพิเศษ ประณีตงดงามเหลือเกิน ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ลู่พอจะช่วยแนะนำให้ได้ไหม ข้ารอได้นะ เรื่องราคาก็คุยกันได้!”
“แต่ว่า...”