กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
มีมหาเวทดูดดาวจริงหรือ?
พอมื้อเที่ยงผ่านพ้นไป โรงเตี๊ยมก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
แสงแดดคลายความร้อนแรงลง ทอดประกายอ่อนละมุนอาบทั่วลานเรือน
ช่วงที่ไม่มีแขกใหม่ สิ่งที่ลู่เจี้ยนเวยชอบทำที่สุดคือกางเก้าอี้โยก วางโต๊ะน้ำชา แล้วหรี่ตามองท้องฟ้าท่ามกลางกลิ่นชาหอมกรุ่น
“เสี่ยวเค่อ เธอว่าโรงเตี๊ยมเราขาดอะไรไปบ้างไหม”
“อะไรหรือ”
“ทั้งข้างในและข้างนอกลานเรือนมีแต่ดินโล่งเตียน ดูไม่เจริญตาเอาเสียเลย”
เสี่ยวเค่อตอบว่า “พออยู่ได้ก็พอแล้ว”
แต่ไหนแต่ไรมาลู่เจี้ยนเวยเป็นคนใส่ใจคุณภาพชีวิต ตอนนี้มีทั้งเงินทั้งเวลา แถมยังมีแรงงานฟรี ไม่ทำสิถึงจะแปลก
นางจึงเรียกตัวลุงจางมาพบ