กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
ขอความคุ้มครอง
เยี่ยนเฟยฉางตั้งท่าพร้อมประลองอยู่กลางลาน
คนอื่น ๆ พากันถอยไปยืนห่าง ๆ เพราะกลัวจะโดนลูกหลงจากเพลงดาบที่จะตามมา
ลู่เจี้ยนเวยสั่งให้เซวียกวานเหอยกเก้าอี้โยกมาให้ แล้วนั่งจิบชาสบายอารมณ์อยู่ใต้ชายคา
“ถ้าลมดาบของเจ้าทำข้าวของในร้านพังแม้แต่ชิ้นเดียว ข้าจะเอาช่องโหว่ของเจ้าไปป่าวประกาศให้ทั่วยุทธภพ”
เยี่ยนเฟยฉาง “...”
ในร้านยังมีคนนอกอยู่ ต่อให้นางไม่ป่าวประกาศ คนอื่นก็คงเอาไปเล่าต่ออยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่คิดว่าเพลงดาบของตัวเองจะมีช่องโหว่ หรือต่อให้มี นางก็ไม่มีทางมองออกแน่
“เจ้ากำลังคิดอยู่สินะ ว่าคนที่นี่ไม่มีใครมองช่องโหว่ของเจ้าออก ต่อให้ทำข้าวของพังก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงก็ไม่มีใครสู้เจ้าได้อยู่แล้ว หรือถ้าสู้ได้ก็ยิ่งดี จะได้สมใจอยากที่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ ว่าอยากประลองฝีมือ ใช่ไหมล่ะ”
เยี่ยนเฟยฉาง “...”
เขารู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีของตัวเองถูกนางเหยียบจมดิน แล้วยังแถมด้วยการขยี้ซ้ำอีกต่างหาก