กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
เจ้ายังไม่คู่ควรให้ข้าลงมือ
คนกลุ่มหนึ่งมีห้าคน แยกเดินออกเป็นสามกลุ่ม แบ่งระยะห่างกันชัดเจน
คนที่เดินนำหน้าสุดรูปร่างสูงใหญ่กำยำ แต่งกายตามสบายไม่ถือสาแบบแผน ผมเผ้าปล่อยสยายยุ่งเหยิง ในมือถือดาบถังเล่มหนึ่ง
ห่างออกไปยี่สิบก้าว มีคนสองคนเดินเคียงข้างกัน ดูเหมือนจะไม่ได้พกพาอาวุธ
ถัดไปด้านหลัง เป็นชายหญิงคู่หนึ่งที่ถือกระบี่ยาว
“ศิษย์พี่เถา พวกเขาคงไม่ได้มุ่งหน้าไปเมืองวั่งเยว่กันหมดหรอกนะเจ้าคะ” เว่ยหลิวลดเสียงถาม
เถาหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไม่รู้เหมือนกัน”
“ท่านว่าพวกเขาจะมาเพราะเรื่องนั้นเหมือนกันหรือเปล่า” เว่ยหลิวใจตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ “วรยุทธ์พวกเขาสูงกว่าเราทั้งนั้น ถึงเวลาแล้วจะ...”
“จอมยุทธ์น้อยทั้งสอง คุยกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่รึ” คนข้างหน้าคนหนึ่งพลันหันกลับมา เผยให้เห็นใบหน้างามผัดแป้งแต่งแต้มชาด เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน “สู้พูดออกมาให้สนุกร่วมกันหน่อยมิรื่นรมย์กว่าหรือ”
เขามีหน้าตาหมดจด ทรวดทรงชดช้อย สวมชุดลายดอกปักลวดลายผีเสื้อเต็มผืน คล้ายกับผีเสื้อแสนสวยที่ร่ายรำไปมา