กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้องแปลหัวใจ
โรงเตี๊ยมยังขาดลูกจ้างไหม
ลุงจางพาจูเยว่เดินเข้ามาในห้องนอนรวม
“ห้องกว้างดีเหมือนกันนะ แถมยังสะอาดด้วย” จูเยว่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
ปกติคนที่พักห้องนอนรวมตามโรงเตี๊ยมมักเป็นพวกคนหาเช้ากินค่ำหรือพ่อค้าเร่ที่ต้องตรากตรำเดินทาง ยัดเยียดรวมกันทีละสิบคนหรือสิบกว่าคน พอนานวันเข้า ห้องนอนรวมจึงกลายเป็นห้องที่ทั้งสกปรกและรกที่สุดในโรงเตี๊ยม
เขามองไปยังเตียงกว้างที่นอนได้ถึงสิบคน พลางคิดว่าเงินที่จ่ายไปไม่นับว่าขาดทุนเลย
อย่างน้อยคืนนี้ก็นอนหลับสบายได้เต็มตื่น
“พรุ่งนี้เช้าตรู่พวกเราค่อยเข้าเมือง” ลุงจางบอก “สืบหาข่าวคราวก่อน แล้วค่อยคิดอ่านต่อไป”
จูเยว่พยักหน้า “ข้าฟังท่านขอรับ”
เขาชะงักไปนิด แล้วถามด้วยความอยากรู้ “โรงเตี๊ยมแห่งนี้มียอดฝีมือคอยคุ้มกันอยู่จริงหรือขอรับ”
สีหน้าลุงจางเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “ข้าจับกลิ่นอายพลังของอีกฝ่ายไม่ได้ เลยไม่กล้าฟันธง”