ได้เงินก้อนโตแล้ว

ได้เงินก้อนโตแล้ว

ลุงจางกับจูเยว่ล้างหน้าล้างตาเสร็จก็กลับมาที่โถงใหญ่ซึ่งจุดเทียนสว่างไสว บนโต๊ะมีบะหมี่น้ำควันกรุ่นวางอยู่สองชาม

“มื้อเย็นกินเจ้านี่ไปก่อนนะ วันนี้พวกเจ้าไม่ต้องจ่ายเงิน” เสียงอ่อนโยนของลู่เจี้ยนเวยดังมาจากหลังโต๊ะคิดเงิน

จูเยว่ยังคงแต่งกายเป็นหญิงสาว เอ่ยเสียงใส “ขอบคุณขอรับพี่สาวเถ้าแก่!”

“ขอบคุณเถ้าแก่มากขอรับ” ลุงจางที่สวมชุดผ้าป่านสีเทาค้อมกายคำนับอย่างจริงจัง

ลู่เจี้ยนเวยหัวเราะเบาๆ “กิจการโรงเตี๊ยมเงียบเหงา ยามปกติไม่มีอะไรมาก มีแค่งานปัดกวาดเช็ดถู ตักน้ำพวกนี้แหละ พวกเจ้าทำกับข้าวเป็นไหม”

ทั้งสองคนต่างส่ายหน้า

“ต่อไปอาหารสามมื้อ พวกเจ้าต้องมาเป็นลูกมือให้ข้า” ลู่เจี้ยนเวยไม่เลี้ยงคนว่างงานอยู่แล้ว “ส่วนเรื่องออกไปซื้อของยกให้เป็นหน้าที่ของลุงจางแล้วกัน”

จูเยว่สวาปามราวเสือหิว ซดบะหมี่ไปค่อนชามจนท้องอุ่นสบาย รู้สึกเหมือนได้ชีวิตใหม่กลับมา จึงเงยหน้าตอบ

“พี่สาวเถ้าแก่สบายใจได้เลย ข้าจะตั้งใจทำงานแน่นอนขอรับ!”