เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 163 พายุฝนและสายฟ้า
เมฆเคลื่อนคล้อยฝนโปรยปราย สรรพสิ่งล้วนได้รับการหล่อเลี้ยง ทว่าฝนของนักพรตเฒ่าต่างจากวิชาฝนทิพย์ เพราะแฝงไว้ด้วยกลไกแห่งความเป็นความตาย พลิกผันหยินหยาง พลิกฝ่ามือเป็นเมฆคว่ำฝ่ามือเป็นฝน หากเพ่งมองให้ชัด ฝนแต่ละหยดยังเหมือนกระบี่เล่มน้อยที่ร่ายรำสอดประสานจนรวมเป็นกระบี่มหึมาขนาดยาวร้อยจั้ง
นักพรตเฒ่าผมขาวเอ่ยเสียงแผ่วเบา “ลมวสันต์ชะโลมฝน คล้อยตามย่อมอยู่ ขัดขืนย่อมม้วย คล้อยตามย่อมสงบ ขัดขืนย่อมโกลาหล พลิกคล้อยเป็นขัด ความเป็นความตายอยู่ที่จังหวะ ทั้งหมดล้วนขึ้นอยู่กับใจ...”
คัมภีร์เต๋าบทหนึ่งดังเข้าหู ดั่งเสียงระฆังยักษ์กังวานก้องกระแทกทะเลวิญญาณของเย่เฉิน ประหนึ่งเมฆหมอกเปิดออกเห็นตะวัน ประหนึ่งน้ำใสบริสุทธิ์ชโลมกระหม่อม ประหนึ่งสายฝนกระหน่ำชะล้างทั่วร่าง ตัวคัมภีร์ไหลเวียนอยู่ในใจ