เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 จับปลาที่บึงเหมันต์น้อย
ลองเสี่ยงดวงดู ถ้าพอจะจับปลาได้บ้าง ย่อมดีที่สุดอยู่แล้ว
เขาก็กำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหามื้อต่อไปจากไหน
“พ่อข้าเตรียมตะกร้าใส่ปลาไว้แล้ว พวกเราจับปลาอยู่แค่ตรงน้ำตื้นนะ ห้ามไปตรงน้ำลึกเด็ดขาด”
หลี่ต้าโหย่วเป็นหนึ่งในนายพรานไม่กี่คนของหมู่บ้าน ปกติยังพอมีเสบียงเหลืออยู่บ้าง ตอนนี้แม้แต่เขาก็ยังไม่มีข้าวสารกรอกหม้อ สถานการณ์ชักไม่สู้ดีแล้ว
ปกติเย่เฉินก็ช่วยทำงานในหมู่บ้านเพื่อหาของกินประทังชีวิต บ่อยครั้งที่มีคนเรียกเขาไปช่วย ดังนั้นพอตกลงกันเรียบร้อย เขาจึงเดินลงจากแอ่งเขากับโก่วตั้น ยังดีที่ทั้งสองเป็นคนแถวนี้จึงคุ้นเคยกับเส้นทาง ไม่อย่างนั้นหากพลัดตกลงไปในหลุมหิมะ คงปีนขึ้นมาไม่ได้แน่
“เอ้อร์หนิวมาแล้วรึ” ที่บ้านโก่วตั้น ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งกำลังจัดแจงตะกร้าใส่ปลากับคันเบ็ด พอเห็นเย่เฉินมาก็ทักทายขึ้น
“ขอรับ ท่านอาหลี่” ปกติเย่เฉินได้รับการดูแลจากหลี่ต้าโหย่วไม่น้อย “ท่านอามีอะไรเรียกใช้ข้าได้เลยนะขอรับ”
“เด็กคนนี้นี่ รู้ความจริงเชียว” หลี่ต้าโหย่วถอนหายใจ “เอ้อร์หนิว เจ้าฉลาดมาตั้งแต่เด็ก น่าเสียดายที่พ่อแม่เจ้าด่วนจากไปเร็ว”