เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 มิติดินดำ
“เอ้อร์หนิว ที่บ้านอาไม่มีฟืนเหลือแล้ว เลยขึ้นเขามากะจะเก็บฟืนแห้งสักหน่อย”
มาหาฟืนกลางพายุหิมะเนี่ยนะ เท่าที่เขารู้จักนิสัยจางเฮยจื่อ คนแบบนี้ยอมไปขโมยยังดีกว่าต้องถ่อขึ้นเขามาในสภาพอากาศแบบนี้แน่
เย่เฉินมองด้วยสายตาเย็นชา เผยสีหน้าดุดันออกมา ปีนี้แม้เขาจะเพิ่งอายุสิบห้า แต่ความสูงก็ไม่ได้ต่างจากจางเฮยจื่อสักเท่าไร แถมเพิ่งได้กินอาหารโปรตีนสูงเข้าไปจนลมปราณและโลหิตสูบฉีด เขารู้ดีว่าเวลาแบบนี้จะแสดงความกลัวออกมาไม่ได้เด็ดขาด
“หึๆ... งั้นก็ไม่ต้องปิดประตูก็แล้วกัน”
เมื่อเห็นเย่เฉินทำท่าทางดุดัน จางเฮยจื่อก็พยักหน้ารับพลางพูดขึ้น
ทั้งสองคนจ้องตากันเขม็งอยู่อย่างนั้น อาจเป็นเพราะถูกความดุดันของเย่เฉินข่มเอาไว้
จางเฮยจื่อพลันหัวเราะแหะๆ พลางพูดว่า “เอ้อร์หนิว โชคดีไม่เบานี่ ตอนแรกข้ากะจะมาดันต้นไม้แก่หน้าศาลเจ้าให้ล้มลงอยู่แล้วเชียว ที่ไหนได้กลับโดนหิมะกดจนหักโค่นไปก่อนเสียแล้ว”
พูดพลางชี้ไปยังกิ่งไม้แห้งด้านข้าง “หรือไม่เจ้าก็ช่วยอาแบกเข้าหมู่บ้านสักหน่อย อาก็ไม่ให้เจ้าช่วยเปล่าหรอก จะแบ่งหมั่นโถวแป้งหยาบให้ครึ่งลูก เป็นไง”
เย่เฉินได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก หากอาจางขาดฟืน ก็เก็บเอาไปเองเถอะ ถือเสียว่าผู้น้อยกตัญญูต่อผู้อาวุโส”