เกิดใหม่เริ่มต้นเป็นนักเก็บของเก่าในอวกาศ 51-60

บทที่ 51 การบุกประชิดลำเรืออันสิ้นคิด

การรบด้วยยานอวกาศมีหลายสิ่งละม้ายคล้ายคลึงกับการรบทางเรือประจัญบาน

ประการแรก ยานที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าคือที่มั่นอันล้ำค่าเพียงหนึ่งเดียวของมนุษยชาติในสนามรบ

ประการที่สอง ช่วงเวลาจริงที่ใช้ในการระดมยิงปืนใหญ่และการรบตะลุมบอนของยานขับไล่นั้นแสนสั้น ทว่าเวลาส่วนใหญ่มักหมดไปกับการค้นหาศัตรู ชิงชัยยึดตำแหน่งที่ได้เปรียบ และการไล่ล่าประลองเชิงกัน

นับตั้งแต่หลี่ปินส่งฝูงบินขับไล่ออกไป จนกระทั่งกองยานโจรสลัดทั้งหมดรุดหน้ามาถึงพิกัดปะทะ เวลาก็ล่วงเลยไปเพียงสามชั่วโมงเท่านั้น ในบรรดานี้ มีเพียงราวหนึ่งชั่วโมงที่ใช้ไปกับการประจัญบานจริง ส่วนเวลาที่เหลือหมดไปกับการเดินทางหรือไม่ก็การล่าถอย

การรอคอยเปรียบประหนึ่งการทรมานด้วยหยดน้ำ เวลาดั่งหยาดน้ำที่หยดกระทบสมองของผู้บัญชาการกองยานอย่างเป็นจังหวะจะโคนและไม่อาจย้อนคืน คอยบั่นทอนเส้นประสาทอันเปราะบางให้ตึงเครียด

ความอดทนคือที่พึ่งอันมองไม่เห็นของผู้บัญชาการกองยาน ซึ่งจำเป็นต้องอาศัยประสบการณ์ พรสวรรค์ และโชคชะตาเข้ามาหล่อหลอม

หลี่ปินนับว่าโชคดียิ่ง ยามนี้เขามีทรัพย์สินก้อนเล็กๆ ติดตัว จึงสามารถซื้อหลักสูตรสงครามเพื่อสัมผัสประสบการณ์การบัญชาการกองยานผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งได้ ความทรงจำแบบภาพถ่ายช่วยให้เขาสามารถซึมซับเทคนิคและกลยุทธ์อันแยบยล ซึ่งเหล่าผู้บัญชาการในบทเรียนเคยใช้ไปโดยไม่รู้ตัว ทว่าแท้จริงแล้วผ่านการเคี่ยวกรำจากสมรภูมิจริงนับครั้งไม่ถ้วน หลอมรวมเข้าสู่การบัญชาการของตนเองผ่านการทบทวนและฝึกฝน