เกิดใหม่เริ่มต้นเป็นนักเก็บของเก่าในอวกาศ 61-70

บทที่ 61: ต่ำทรามถึงที่สุด สุขล้นพ้นบรรยาย (ตอนที่ 2)

ยามเมื่อหลี่ปินกลับมายังเขตโรงงาน เขาย่อมพกพาอาวุธปืนติดตัวเสมอ และครั้งนี้ก็ไม่ต่างกัน เขาไม่มีทางมามือเปล่าอย่างแน่นอน ด้านหลี่ฉางเจินผู้น้องชาย ถึงกับเหน็บดาบโซ่เลื่อยที่ผ่านการดัดแปลงโดยทีมช่างไว้ข้างเอว การเตรียมพร้อมเพื่อป้องกันตัวของพวกเขานับว่ารัดกุมเกินพอ

ทว่าหากไม่ถึงคราวจนตรอก หลี่ปินก็ไม่อยากเข่นฆ่าคนยากไร้เหล่านี้อย่างแท้จริง

ความทุกข์ยากที่เกิดจากบรรษัทขนาดยักษ์นั้นโหดร้ายสาหัสพออยู่แล้ว คนพวกนี้ไม่ใช่พวกโจรสลัดหรืออันธพาล แต่เป็นเพียงกลุ่มคนที่ไร้อาวุธในมือ

สาเหตุที่คนส่วนใหญ่เริ่มแตกตื่นวุ่นวาย แท้จริงแล้วเป็นเพราะพวกเขาสิ้นหวัง ต้องการหางานและขายแรงกาย แม้จะไม่ใช่งานที่ดีเด่นอะไรก็ไม่สำคัญ บางคนถึงขนาดยินดีสละชีวิตของตน ขอเพียงได้ตายตอนท้องอิ่มก็พอ มีเพียงพวกอาชญากรส่วนน้อยที่แฝงตัวปะปนอยู่ ซึ่งคนพวกนี้แหละที่เป็นภัยคุกคามตัวจริง

ทว่าสถานการณ์ไม่อำนวยให้หลี่ปินมีเวลาคัดกรองหรือซักไซ้ทีละคน เมื่อใดที่ฝูงชนเกิดโกลาหลจนมีเสียงปืนดังขึ้น ความเสียหายที่ตามมาและลูกหลงย่อมไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เขายืดกระบอกปืนลมออกจากข้อมือ ฝูงชนพลันสะดุ้งเล็กน้อย บรรยากาศเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันควัน

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไปทีละวินาที ดูเหมือนใบหน้าอันหล่อเหลาของหลี่ปินจะบั่นทอนไอสังหารลงไปบ้าง คนที่ล้อมอยู่รอบข้างบางส่วนจึงถอยร่น ทว่าคนที่ยังเหลืออยู่ยังคงจับจ้องเขาด้วยแววตาสิ้นหวัง ทั้งยังมีพวกก่อกวนบางคนที่คอยยุยงอยู่ในฝูงชน