บทที่ 21: หลอมโลหิตสรรพวิญญาณ คนมีน้อยช่างเงียบเหงา

บทที่ 21: หลอมโลหิตสรรพวิญญาณ คนมีน้อยช่างเงียบเหงา

บัดซบเอ๊ย!

ท่านผู้วิเศษซินเหลย เหตุใดทุกครั้งที่ท่านเอ่ยปากจึงได้จังหวะพอดีถึงเพียงนี้?

เร็วขึ้นอีกหน่อยได้หรือไม่?

เจียงอี๋กลืนโลหิตสรรพวิญญาณที่ยังค้างอยู่ในปากลงไป กลิ่นคาวเลือดพุ่งขึ้นถึงกระหม่อม เสียงอาเจียนดังอ้วก ๆ ไม่ขาดสาย

คราวนี้ประมาทเกินไปแล้ว!

ตัวเอกในนิยายไม่ใช่ว่ากลืนลงไปตรง ๆ กันทั้งนั้นหรือ? แต่ละคนล้วนสีหน้าไม่เปลี่ยน ที่แท้ก็แสร้งทำกันทั้งสิ้นสินะ!

โลหิตสรรพวิญญาณยังส่งกลิ่นหอมเข้มข้น ราวกับกำลังยั่วยวนให้ผู้คนก่อเรื่องผิดศีลธรรม

ทว่าในชั่วขณะที่เจียงอี๋หันมองซินเหลย ฤทธิ์ยาของโลหิตสรรพวิญญาณที่กลืนลงไปก็พลันออกฤทธิ์ ความร้อนระอุสายหนึ่งลอยพลุ่งขึ้นจากช่องท้อง ความรู้สึกนี้ราวกับกำลังทะยานขึ้นสู่ฟ้า!