กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 20: เมื่อเสียงอสนีคำรามผ่านเมฆาทมิฬ! เงาร่างมนุษย์ศิลาหยก จิตปฐมแห่งวิชาเวท กลืนโลหิตสรรพวิญญาณ!
“โลหิตสรรพวิญญาณกับเมล็ดโพธิ์... ก่อนอื่นต้องหลอมย่อยสิ่งที่ได้รับมาเสียก่อน เพียงแต่... ข้ามีที่พักหรือไม่?”
เจียงอี๋มองสิ่งของวิเศษในมือ พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาปฐมภูมิอันกว้างใหญ่กลับไม่มีที่ใดให้ตนพำนักแม้แต่แห่งเดียว!
“ไม่ทราบว่าท่านอาจารย์น้อยบรรพชนพำนักอยู่ที่ใด วันหน้าข้าจะไปเยี่ยมเยียนอย่างแน่นอน!” ตู้ปู้อวี๋พยายามสืบถามที่พำนักของเจียงอี๋ พลางประจบเอาใจ
ตู้ปู้อวี๋ ข้าจำเจ้าไว้แล้ว!
สีหน้าของเจียงอี๋แข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยราวสายลมแผ่วเมฆบาง เขาเพียงเอ่ยออกมาต่อหน้าทุกคนเบา ๆ สองคำว่า
“ซินเหลย!”
สองคำลอยตกลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา ไร้ซึ่งปฏิกิริยาใด ๆ ราวกับมีฝูงกาบินผ่านเหนือศีรษะของทุกคนอย่างเชื่องช้า