กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 742 ความประหลาดใจ
แสงอรุณสลัวส่องผ่านม่านเมฆบางเบา ทาบลงบนยอดเขาลั่วเสีย ขับไล่ความเย็นยามราตรีให้มลายไป
แพขนตาของไป๋เวยสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น นางรู้สึกว่าสมองยังมึนงงจากอาการเมาค้างอยู่บ้าง
นางลุกขึ้นนั่งแล้วนวดขมับ พลังวิญญาณภายในกายไหลเวียนเองโดยธรรมชาติ ความไม่สบายเพียงเล็กน้อยจึงสลายไปอย่างรวดเร็ว
เมื่อนางเงยหน้ามอง ก็เห็นหลิงรั่วหนิงกับซูหมิงเช่อตื่นก่อนแล้ว ทั้งคู่กำลังนั่งสนทนาเสียงเบาอยู่ข้างโต๊ะหินไม่ไกล
สีหน้าของทั้งสองเป็นปกติดี เห็นได้ชัดว่าพวกเขาใช้พลังสลายฤทธิ์สุราไปแล้วเช่นกัน
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เหลยพั่วเยว่ยังคงกอดลำต้นไม้โบราณที่อยู่ข้างกาย หลับสนิทพร้อมเสียงกรนสม่ำเสมอ