กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 740 สำนักเทพหมื่นขุนเขามาถึง
เมิ่งชิงหรานเดินตามไป๋เวยขึ้นสู่ขุนเขาลั่วเสีย สายตากวาดมองทิวทัศน์คุ้นเคยรอบด้าน ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ผ่านมาหลายปีแล้ว ขุนเขาลั่วเสียของเจ้ายังคงเหมือนเดิม มองแล้วทำให้ใจสบาย”
คนทั้งหลายเดินเข้าไปในตำหนัก เพิ่งนั่งลงก็มีศิษย์ที่ยืนปรนนิบัติยกชาหอมมาถวายอย่างนอบน้อม
เซิ่งซิวยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา เขาเงยหน้ามองไป๋เวย “ชานี่...เป็นชาตรัสรู้หรือ?”
ไป๋เวยยิ้มจนตาหยี เผยความขี้เล่นแบบผู้น้อยอยู่หลายส่วน “ผู้อาวุโสกับประมุขหุบเขามาเยือนด้วยตนเอง ย่อมต้องนำของดีที่เก็บไว้เป็นไม้ตายก้นหีบออกมา รสชาติพอถูกปากหรือไม่?”