กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 739 หุบเขาราชันโอสถมาถึง
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกขบขัน เสียงหัวเราะอย่างเบิกบานกึกก้องไปทั่วทั้งยอดเขากระบี่เดียวดาย จนฝูงนกในป่าหลายตัวแตกตื่นบินขึ้น
ไป๋เวยมองท่าทางราวกับเก็บของล้ำค่ามาได้โดยไม่ต้องออกแรงของอาจารย์ตน อดกุมขมับแล้วหัวเราะไม่ได้
หลินเหวินเซียวได้ยินดังนั้น ดวงตาก็พลันสว่างจ้า เขาตบโต๊ะหินฉาดใหญ่ “ไม่ได้ เรื่องดีเช่นนี้จะรอถึงวันพิธีใหญ่ได้อย่างไร? ข้าต้องไปหาเจ้าหนูคนนั้นเดี๋ยวนี้ ให้เขาเรียก ‘อาจารย์อา’ คำนี้ให้เต็มปากเสียก่อน”
กล่าวจบ พลังวิญญาณรอบกายเขาก็ขยับไหว เตรียมจะเหินทะยานขึ้นฟ้า
“เหลวไหล!”