กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 713 เจ้ายินดีหรือไม่?
เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ถ่ายทอดเจตนาที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความไร้เยื่อใยในอดีตออกมาอย่างชัดเจน “ข้ากลัวว่าหากชมเจ้าเร็วเกินไป เจ้าจะเกิดความหยิ่งผยองขึ้นมา แล้วกลับทำให้การบำเพ็ญเพียรล่าช้า”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองนางแล้วเอ่ยทีละคำ “แต่ตอนนี้ข้าอยากบอกเจ้าด้วยปากตัวเอง ศิษย์น้องหญิงเล็ก เจ้าทำได้ดีมาก ดียิ่งกว่าที่ข้าจินตนาการไว้เสียอีก”
การยอมรับอย่างจริงจังนี้ราวกับกระแสความอบอุ่นที่พังทลายกำแพงหัวใจ ทำให้ปลายจมูกนางแสบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
นางพยายามข่มความชื้นในเบ้าตา รักษาน้ำเสียงให้สงบนิ่ง “เป็นเพราะ...ศิษย์พี่ใหญ่สั่งสอนได้ดี”