กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 712 สนทนายามราตรี
สายลมราตรีเย็นเยียบพัดผ่านบันไดหินบนภูเขาปู้จวิน ไป๋เวยยืนอยู่เพียงลำพัง มือคอยลูบเจียวเจียวที่กำลังหลับใหลอยู่บนข้อมือครั้งแล้วครั้งเล่า ในใจสับสนวุ่นวาย
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง กลิ่นอายเย็นเยียบดุจสนหิมะที่คุ้นเคย ทำให้นางรู้ทันทีว่าผู้มาเยือนคือใคร
นางสูดหายใจลึก ก่อนหันไปทักทายอีกฝ่ายก่อน “ศิษย์พี่ใหญ่”
เซียนจวินหงอวี่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ชุดดำอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาแทบกลืนหายไปกับราตรีอันมืดมิด
ทว่าต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมา แม้เขาจะจงใจเก็บงำกลิ่นอายกดดันรอบกายแล้ว แต่มันก็ยังหนักหน่วงกว่าปกติ