กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 703 ท่านอาจารย์ ข้ารู้อยู่แล้วว่าท่านเชื่อข้า
เซียนจวินหมิงซินยืนนิ่งอยู่กลางห้วงสุญญตา ชายแขนเสื้อขาวบริสุทธิ์ไม่ไหวติงท่ามกลางกระแสมืดที่โหมซัด
เบื้องหลังนางมีเจ็ดร่างเหินเวหาอยู่ ลมหายใจลึกล้ำดุจมหาสมุทร สายตากวาดมองสนามรบเบื้องล่างอย่างสงบนิ่ง พวกเขาคือเหล่าศิษย์ใต้สำนักของนางซึ่งมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้ามานานแล้ว
ราชันมังกรแห่งทะเลใต้อ้าวกว่างจ้องร่างนั้นเขม็ง สีเลือดบนใบหน้าจางหายจนซีดขาวดุจกระดาษ
“ศิษย์พี่ใหญ่” ชายผู้หนึ่งในชุดคลุมแพรสีดำก้าวออกมาจากหมู่คน เอวห้อยน้ำเต้าหยกขาวลูกหนึ่ง เขามองเซียนจวินหงอวี่พลางยิ้มระรื่น “หลายปีมานี้ท่านหลบไปเสวยสุขอยู่ที่ใดมาเล่า เหตุใดจึงตกอยู่ในสภาพน่าเวทนาเช่นนี้?”