กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 704 พร้อมหน้ากลับภูเขาปู้จวิน
เจียวเจียวขดอยู่บนข้อมือไป๋เวย กอดแก่นมังกรไว้ราวกับของล้ำค่า หัวเล็ก ๆ ถูไถนิ้วมือของไป๋เวย “นายท่าน ข้าเก็บแก่นนี้ไว้ให้นายท่าน รอแผลหายแล้วค่อยกินนะ”
ไป๋เวยลูบเกล็ดเย็นเฉียบของมันเบา ๆ “เจ้ากินเองเถิด คราวนี้ต้องขอบคุณเจ้ามาก”
“ทำเช่นนั้นได้อย่างไร” เจียวเจียวเชิดหัวขึ้น “นี่เป็นแก่นมังกรของมังกรเฒ่า มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อการบำเพ็ญเพียรของนายท่าน หากเจียวเจียวกินไปก็เสียของเปล่า ๆ ข้ากินเม็ดเล็กนั่นก็พอแล้ว”
อวิ๋นอี้ที่เดินอยู่ด้านหน้าหันมายิ้ม “เจ้างูน้อยรู้ความดีนี่ แต่ที่เจ้าพูดก็ไม่ผิด แก่นมังกรของมังกรเฒ่าอ้าวกว่างไม่ธรรมดาจริง ๆ พอดีสำหรับรักษาแผลและเลื่อนขั้นให้ศิษย์น้องหญิงเล็ก”