เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 702 กำลังเสริม
ลูกศรดอกนี้พุ่งเร็วจี๋ “พรวด” เสียงหนึ่งดังขึ้น มันฝังเข้าไปใต้รักแร้ของศาสตราเซียน ฉวยจังหวะที่เขาตกตะลึง ไป๋เวยก็ยิงอีกดอกทะลวงตำหนักเซียนของเขา
แรงพุ่งไปข้างหน้าของศาสตราเซียนคนนั้นหยุดลงฉับพลัน สีหน้าเหี้ยมเกรียมแข็งค้าง ทวนยาวหลุดมือร่วงลงพื้น
แทบจะในเวลาเดียวกัน แสงวิญญาณบนโซ่ตรวนศาสตราวิเศษหลายเส้นที่พันธนาการเจียวเจียวอยู่ก็หม่นลง
เมื่อแรงกดบนร่างเบาลง หางมังกรก็อาศัยจังหวะนั้นสะบัดอย่างแรง ซัดศาสตราเซียนใกล้ตัวหลายคนกระเด็นออกไป
เจ้าตัวน้อยคว้าโอกาสไว้ได้ ร่างดิ้นสุดแรงจนหลุดพ้นจากพันธนาการ แปรเป็นเงาสีมรกตพุ่งเข้าหาศาสตราเซียนอีกฟากหนึ่ง ปากยังไม่ลืมตะโกนเสียงแหลมว่า
“นายท่านยิงธนูเก่งจริง!”
ไป๋เวยยิงธนูออกไปอีกดอก แต่ก็ไม่ลืมเจียวเจียว “เจียวเจียวก็เก่งเหมือนกัน”