กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 671 ภูเขาปู้จวิน (3)
บางคนยังคงรำคาญจนเบือนหน้าหนี
แววทนไม่ไหววูบผ่านดวงตาของบางคน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร
แต่ไม่มีใครสักคนก้าวเข้าไป และไม่มีใครกล้าขานรับ
ไป๋เวยยังคงโขกศีรษะซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตะโกนขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่า
ในที่สุดก็มีคนทนดูต่อไปไม่ไหว เข้าไปแจ้งเรื่องแล้ว
ไม่นานนัก ศีรษะน้อย ๆ หลายหัวก็โผล่ออกมาจากหลังเสาระเบียง เป็นศิษย์ใหม่ทั้งห้าคน พวกเขากำลังมองอย่างอยากรู้อยากเห็น
“นั่นใคร?”
“ไม่รู้สิ แต่ดูน่าสงสารมาก”
“อ๊ะ หัวนางเลือดไหลแล้ว...”