กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 670 ภูเขาปู้จวิน (2)
ไป๋เวยชะงักมือ หันมองคันศรหยกที่วางอยู่ข้าง ๆ “เจ้ากำลังพูดหรือ?”
“ถ้าไม่ใช่ข้าแล้วจะเป็นผู้ใดเล่า?” คันศรตะวันลับเอ่ยอย่างจนใจ “มองไปทางซ้าย ตรงนั้นมีรอยแยกเล็ก ๆ นิ้วของเจ้าน่าจะพอเกี่ยวได้”
ไป๋เวยมองตามคำบอก แล้วก็พบรอยแยกเส้นเล็ก ๆ จริงดังว่า
นางลองอีกครั้ง พร้อมออกแรงดันคันศรตะวันลับอันหนักอึ้งขึ้นไปยังจุดที่สูงกว่าเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อย ๆ ขยับตัวตามขึ้นไปทีละนิด
“ขอบใจ” นางพูดพลางหอบหายใจ
“...ข้าแค่ไม่อยากตกลงไปพร้อมกับเจ้าเท่านั้น” เสียงของคันศรตะวันลับฟังดูอู้อี้
เดินไปได้ไม่นาน ท้องของไป๋เวยก็เริ่มร้องโครกครากไม่หยุด
เมื่อนางพบต้นผลไม้ป่าหลายต้นบนภูเขา ดวงตาก็พลันเป็นประกาย