กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 672 ภูเขาปู้จวิน (4)
มีครั้งหนึ่ง หลังฝึกเสร็จ เขาเดินไปหาไป๋เวยที่กำลังบิดผ้าเช็ดพื้น หยิบชามน้ำขึ้นมาแล้วถามเสียงเบา “เสี่ยวเวยเวย เมื่อครู่เห็นชัดหรือไม่? ต้องรวมลมปราณไว้ตรงนี้”
เขาใช้นิ้วจิ้มตันเถียนของตน
ดวงตาของไป๋เวยเป็นประกาย นางเข้าใจทันทีว่าศิษย์พี่ชายสือจงใจฝึกให้นางดู
นางพยักหน้าอย่างแรง “อืม เห็นชัดแล้ว ศิษย์พี่ชายสือ!”
“เช่นนั้นก็ฝึกให้ดี มีตรงไหนไม่เข้าใจก็มาหาข้า”
ศิษย์พี่หญิงรองหลิ่วชิงซวงเป็นคนละเอียดอ่อน นางมักอ้างว่าจัดระเบียบม้วนตำรา แล้วเรียกไป๋เวยไปที่หอคัมภีร์
นางจะกอดตำราพื้นฐานกองหนึ่ง พลางพึมพำราวกับกลัดกลุ้มว่า “เคล็ดวิชาตัวเบาของวิชา ‘ทะยานเมฆา’ ม้วนนี้ เหตุใดข้าถึงจำไม่ได้เสียทีนะ...”