กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 669 ภูเขาปู้จวิน (1)
“แย่แล้ว!” สีหน้าของไป๋เวยเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน นางคิดจะชักมือกลับ แต่กลับพบว่าร่างถูกแสงขาวตรึงไว้แล้ว ขยับเขยื้อนไม่ได้
นางสัมผัสได้ว่าร่างวิญญาณของตนกำลังถูกแยกออกจากกายเนื้ออย่างฝืนบังคับ ภาพตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยว
กระดูกขาว โซ่ตรวน และเศษเสี้ยววิญญาณค่อย ๆ พร่ามัว เหลือเพียงแสงขาวที่แผ่ออกมาจากคันศรยาวสีขาว
“นี่คือ…วิชาชักนำร่างวิญญาณหรือ?” สติของไป๋เวยพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ นางพยายามโคจรพลังวิญญาณเพื่อต่อต้าน แต่กลับพบว่าพลังวิญญาณไม่อาจไหลเวียนได้เลย
นางใช้จิตเทวะเฮือกสุดท้ายส่งข้อความหนึ่งไปให้ไป๋เสวี่ย “ห้ามผู้ใดเข้าแดนลับเด็ดขาด!”
ก่อนหมดสติไปเพียงชั่วพริบตา นางได้ยินเสียงถอนหายใจโบราณและเก่าแก่เสียงหนึ่ง