กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 616 ขอความช่วยเหลือ
นางชะงักคำพูดไปเล็กน้อย ก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าอันแจ่มใส
ชั่วพริบตานั้นเอง ท้องฟ้าที่เดิมไร้เมฆตลอดหมื่นลี้กลับพลันบังเกิดเสียงฟ้าร้องอื้ออึงขึ้นมาอย่างไร้สัญญาณ
สายฟ้ารูปร่างดุจอสรพิษแสงวาบผ่านท้องฟ้าไปในพริบตา
“...ก็เป็นดังที่สายฟ้านี้แสดงให้เห็น”
เหล่าขุนนางและเจ้าหน้าที่ในที่ว่าการต่างตกใจจนวิญญาณแตกสลาย พากันคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดังตุบ ๆ โขกศีรษะราวกับตำกระเทียม “เซียนอาจารย์โปรดไว้ชีวิตด้วย เซียนอาจารย์โปรดไว้ชีวิตด้วย พวกข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้ว!”
ไป๋เวยไม่ใส่ใจพวกเขาอีก นางหันกายไปจูงจ้าวหลิงชิงที่ยืนมองตาเป็นประกาย ใบหน้าเปี่ยมความเลื่อมใสอยู่ข้าง ๆ แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปในศาลเจ้า
คราวนี้ไม่มีผู้ใดกล้าขวางอีก