กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 617 พาจ้าวหลิงชิงกลับสำนัก
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ประตูสำนักไท่ซวี จ้าวหลิงชิงก็รู้สึกว่าดวงตาของตนมองไม่ทันเอาเสียเลย
ปราณฟ้าดินอันเข้มข้นพวยพุ่งเข้ามา ทำให้ระดับบำเพ็ญเพียรที่นางเพิ่งชักนำปราณเข้าสู่กายได้ไม่นานเริ่มโคจรขึ้นเอง
เบื้องหน้า ยอดเขาเรียงรายสูงตระหง่าน เมฆหมอกโอบล้อม ศาลาและหอเรือนตั้งเรียงรายอิงขุนเขา ชายคาเชิดงอนและดูยิ่งใหญ่โอ่อ่า
บนท้องฟ้ามีแสงริ้วหลากสีพาดผ่านเป็นครั้งคราว นั่นคือผู้บำเพ็ญเพียรที่เหินกระบี่หรือขี่ศาสตราอาคมเดินทาง พุ่งทะลวงเวหา ทิ้งรอยแสงงดงามไว้เป็นสาย ๆ
ในอากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ ของพืชพรรณ