เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 615 ความละโมบ
ฤดูใบไม้ร่วงผ่านพ้น ฤดูหนาวมาเยือน หิมะโปรยปรายแต้มภูเขาชิงหยาจนขาวโพลน ปีใหม่ใกล้เข้ามาแล้ว
ในช่วงเวลานี้ จ้าวหลิงชิงก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ทะลวงขั้นจนถึงขั้นกลั่นปราณชั้นสามได้สำเร็จ ทั้งยังไม่เคยละเลยการศึกษาเรื่องหลักการแพทย์และฤทธิ์ยา
ส่วนการตรวจรักษาโดยไม่คิดเงินของไป๋เวยในเมืองก็ดำเนินต่อไปอย่างสม่ำเสมอ นางมีวิชาแพทย์สูงส่ง ทุกครั้งล้วนรักษาได้ตรงจุดและไม่รับเงินสักอีแปะ ชื่อเสียงจึงค่อย ๆ แพร่กระจายออกไป
ทุกครั้งที่ลงเขา ชาวเมืองที่เคยได้รับความช่วยเหลือต่างกระตือรือร้นนำผักที่ปลูกเอง ไข่ไก่สดใหม่ หรือแม้แต่เนื้อหมักที่บรรจงทำมาให้
ไป๋เวยมักปฏิเสธอยู่เสมอ แต่ก็ขัดความจริงใจเรียบง่ายของชาวบ้านไม่ไหว จึงทำได้เพียงรับไว้ด้วยความจนใจ บางครั้งก็มอบยาผงธรรมดาที่ช่วยบำรุงร่างกายเป็นการตอบแทน