กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 583 พบศิษย์พี่ใหญ่อีกครั้ง
นางไม่มีหินผีจริง ๆ หลังครุ่นคิดเล็กน้อยจึงหยิบสิ่งหนึ่งออกจากศาสตราวิเศษเก็บของ
มันเป็นก้อนหินเม็ดเล็กกลมเกลี้ยงทั่วทั้งก้อน ขนาดประมาณเล็บนิ้วโป้ง เปล่งแสงสีขาวนวลอ่อนโยน
“ศิลา…ศิลาปณิธาน?!”
ทันทีที่ศิลาปณิธานปรากฏ บรรยากาศเย็นเยียบเงียบงันทั่วทั้งตำหนักข้างก็คล้ายถูกทำลายลง
ซี้ด—!
เสียงสูดลมหายใจหลายเสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
เจ้าหน้าที่ภูตผีที่เดิมก้มหน้าทำงานต่างเงยหน้าขึ้นพร้อมกัน แววตาพลันลุกโชน จ้องเขม็งไป๋เวยและก้อนหินในมือนาง ซึ่งเปล่งแสงสีขาวชวนลุ่มหลง ราวกับกำลังจ้องมองแดนมรณะ
แม้แต่ผู้ดูแลหลี่ผู้พบเห็นโลกมามาก ดวงตาก็เบิกค้างในพริบตา ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มตามมารยาทบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงและความโลภอย่างสิ้นเชิง