เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 582 สระหล่อเลี้ยงวิญญาณ
ไป๋เวยนิ่งเงียบ แล้วมองเงาร่างโดดเดี่ยวสีแดงนั้นอีกครั้ง
สตรียังคงจ้องมองสายน้ำอย่างเหม่อลอย ราวกับใต้แม่น้ำหวงเฉวียนอันขุ่นมัว มีเงาร่างของคนที่นางคิดถึงอยู่จริง ๆ
ความรักอันลึกล้ำถึงขีดสุดกับความโหดร้ายอันแสนสาหัส ประกอบกันเป็นภาพอันงดงามเศร้าสร้อยจนชวนใจสลาย ท่ามกลางฟ้าสีเหลืองหม่นและทะเลดอกไม้สีแดงดุจเลือด
จู่ ๆ นางก็เข้าใจความหมายของชื่อสองคำว่าโยวโจวลึกซึ้งขึ้น
ที่นี่ไม่เพียงเป็นสถานที่ที่ดวงวิญญาณของผู้ล่วงลับกลับคืนมาและเป็นจุดเริ่มต้นของวัฏสงสาร แต่ยังรวบรวมความปรารถนาทั้งเจ็ดอันลึกล้ำที่สุดของโลก ความรัก ความเกลียดชัง ความสุข และความเศร้าอันไร้หนทางและดื้อรั้นที่สุดเอาไว้ด้วย
“พวกเราไปกันเถิด” หลังผ่านไปเนิ่นนาน ไป๋เวยก็เอ่ยเสียงเบา
นางทนมองต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ขอรับ ผู้อาวุโส”