กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 547 ตระกูลเวินยื่นมือช่วยเหลือ
ภายในมิติชิงหลิง
ภายนอกผ่านไปครึ่งเดือน ทว่าในมิติชิงหลิงล่วงเลยไปกว่าหนึ่งปีแล้ว
ไป๋เวยนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นบัวหยกขาว ลมหายใจรอบกายสงบนิ่งและยาวสม่ำเสมอ บาดแผลของนางก็หายดีนานแล้ว
กระดูกที่หักสมานดังเดิมมานานแล้ว ส่วนบาดแผลภายในก็ฟื้นตัวอย่างสมบูรณ์ภายใต้การหล่อเลี้ยงของเพลิงบัวเขียวแห่งห้วงโกลาหลที่ไม่เคยหยุดพักทั้งกลางวันกลางคืน กระทั่งพลังวิญญาณยังบริสุทธิ์และควบแน่นยิ่งกว่าแต่ก่อน
ทว่าภาพซากปรักหักพังภายนอกยังสะท้อนให้เห็นอย่างชัดเจนภายในมิติชิงหลิง
นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงจิตเทวะอันแข็งแกร่งเหล่านั้น ซึ่งกวาดผ่านตำแหน่งที่นางหายตัวไปในคราแรกซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดุจแปรงเย็นเยียบ