กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 546 เรื่องราวได้ข้อยุติ
“ปล่อยข้า นั่นคือน้องสาวของข้า นางตกอยู่ในอันตรายก็เพื่อช่วยศิษย์หุบเขาราชันโอสถพวกเจ้า ข้าต้องกลับไป
ไป๋เสวี่ย ปล่อยข้า เวยเวยยังอยู่ข้างใน…เวยเวย…เวยเวยมองเจ้าเหมือนน้องสาวแท้ ๆ ข้าไม่ขอให้เจ้าไปช่วยนาง แค่ปล่อยข้า ให้ข้าไปเถิด…”
เสียงของไป๋จี๋เจือสะอื้น น้ำตาพร่ามัวบดบังทัศนวิสัย นางดิ้นรนสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจขยับพลังผนึกเหมันต์ของไป๋เสวี่ยได้
นางมองภูเขาที่ถล่มลงอย่างต่อเนื่อง ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังอย่างไร้ที่สิ้นสุด
ไป๋เสวี่ยยกมือเช็ดดวงตา แต่ดื้อดึงไม่ยอมปล่อยไป๋จี๋ลงไป