กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 548 อาจิ้ง ข้ามาหาเจ้าแล้ว
ไป๋เวยกำเสื้อคลุมเงาเร้นไว้แน่น ฟังเสียงถอนหายใจที่แฝงอารมณ์ไว้มากมาย
นางมองความจนใจอันหนักอึ้งบนใบหน้าเวินจิ่นเหอ ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกมา
ความดุดันของสำนักเสวียนเทียนและการดิ้นรนของตระกูลผู้บำเพ็ญ นางเข้าใจดี ทว่าช่องว่างระหว่างเรื่องเหล่านี้ลึกเกินไป จุดยืนก็ซับซ้อนเกินไป
คำปลอบโยนหรือคำมั่นสัญญาใด ๆ ล้วนดูไร้พลัง
นางทำได้เพียงก้มหน้าลงเงียบ ๆ กำเสื้อคลุมของสืออัน ซึ่งเป็นตัวแทนของความปลอดภัยชั่วคราวไว้แน่น สัมผัสถึงความเย็นบางเบาที่ส่งผ่านมาจากเนื้อผ้า