กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 513 พี่หญิง ข้ากลับมาแล้ว
นางจัดการบาดแผลอย่างรวดเร็ว พลางกำชับรายละเอียดเรื่องการใช้ยาและการดูแลต่อจากนี้แก่หมอผู้บำเพ็ญหนุ่มที่ช่วยอยู่ข้าง ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา
ฝีเท้าของไป๋เวยหยุดลงตรงปากทางเดิน
นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องเงาร่างสีชมพูที่กำลังวุ่นวาย ผ่านผู้คนที่เดินขวักไขว่และฝุ่นควันที่ลอยอบอวล
มองใบหน้าด้านข้างที่จดจ่อ มองไรผมที่ชุ่มเหงื่อ มองพลังวิญญาณที่หลั่งไหลอย่างมั่นคงจากปลายนิ้ว เปี่ยมด้วยพลังชีวิตล้นเหลือ
เวลาราวกับหยุดนิ่งในชั่วขณะนั้น
เสียงอื้ออึงรอบข้าง เสียงครวญครางของผู้บาดเจ็บ และเสียงฝีเท้าเร่งรีบ ล้วนพร่าเลือนกลายเป็นฉากหลัง