กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 512 นางเซียนชิงเฟิง
นางโน้มกายลงเล็กน้อย ดวงตาสีทองหลอมละลายราวกับมองทะลุความสับสนในส่วนลึกของวิญญาณไป๋เวย “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใด…เผ่ามารจึงฆ่าเท่าไรก็ไม่หมดสิ้นไปตลอดกาล?”
หัวใจของไป๋เวยพลันหนักอึ้ง
ถ้อยคำของท่านผู้อาวุโสบรรพชนหงส์เย็นชาและโหดร้าย ทว่าประหนึ่งมีดคมกริบที่ผ่าเปิดความจริงอันนองเลือดได้อย่างแม่นยำ
“เผ่ามารก็เป็นเพียง ‘กระบี่แขวนเหนือศีรษะ’ ที่ชนชั้นสูงของเผ่ามนุษย์เลี้ยงไว้เท่านั้น”
น้ำเสียงของท่านผู้อาวุโสบรรพชนหงส์เจือแววเยาะหยันอย่างหนัก ราวกับมองทะลุทุกสิ่ง “กักขังเผ่ามารไว้ ปล่อยให้มันกลายเป็นกระบี่ที่แขวนอยู่เหนือศีรษะของทุกคน เพื่อย้ำเตือนถึงความจำเป็นของ ‘ความสามัคคี’”