กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 514 ล้างแค้น?
นางไม่กล้ามองดวงตาของไป๋เวยอีก รีบดึงมือนางแล้วเร่งฝีเท้าแทบจะเหมือนหนี “อยู่ข้างหน้าเอง อีกไม่ไกลแล้ว”
เมื่อผ่านเขตกระโจมที่ตั้งขึ้นชั่วคราวแต่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ เสียงหัวเราะห้าวหาญก็ดังมาจากเบื้องหน้า ดังก้องราวเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำ พลันขจัดความอึมครึมของสนามรบไปสิ้น
“ฮ่า ๆ ๆ… สะใจยิ่งนัก! ศึกเมื่อวานสู้ได้สะใจจริง ๆ!”
ไป๋เวยฟังออกว่าเป็นเสียงดังเป็นเอกลักษณ์ของเหลยพั่วเยว่
“ยังเป็นค่ายกลของศิษย์น้องซูที่วางได้ยอดเยี่ยม ขังพวกไอ้ลูกมารไว้ในค่ายกลเหมือนจับเต่าในไห ศึกนี้สู้ได้สะใจเหลือเกิน ฮ่า ๆ ๆ…”