กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 510 ปรมาจารย์เจี้ยนคงละสังขารแล้ว
น้ำเสียงของเจียงอวี๋แฝงความผ่อนคลายอย่างจงใจ พยายามปัดเป่าเมฆหม่นหนักอึ้งที่ปกคลุมศาลาริมน้ำ
นางมองไป๋เวย พยายามยกมุมปากขึ้น “เวยเวย พูดเรื่องอื่นกันบ้างเถอะ ศิษย์น้องหญิงไป๋จี๋...”
เมื่อเอ่ยถึงชื่อนี้ เจียงอวี๋ก็ชื่นชมจากใจ “ตอนนี้นางเป็น ‘นางเซียนสายลมสงบ’ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในสนามรบแล้ว”
“วิชากระบี่ของนางล้ำเลิศไร้ผู้เทียบ อีกทั้งวิชาฟื้นฟูอันน่าอัศจรรย์ก็ช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บไว้มากมาย เมื่อสองปีก่อน นางทะลวงขั้นเข้าสู่ขั้นวิญญาณแรกกำเนิดสำเร็จแล้ว”
“นางเซียนสายลมสงบ?”
ไป๋เวยทวนฉายานี้ ภาพใบหน้าของไป๋จี๋ปรากฏขึ้นในใจ ความอบอุ่นและภาคภูมิใจผุดขึ้นเล็กน้อย “พี่หญิงเปลี่ยนไปมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”