กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 508 ซูหมิงเช่อ?
เฮ่อจิ่งเหยียนถูกนางพูดจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้แดงก่ำ เขาชี้นางแล้วพูด “เจ้า... เจ้า... เจ้า...” อยู่นาน แต่ก็เค้นคำพูดต่อไปไม่ออก
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านข้าง
ซ่งป๋อผู้เงียบมาตลอดก้าวเข้ามา รูปร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าสงบนิ่งกว่าเมื่อหลายปีก่อน ในดวงตาของเขาก็เปี่ยมด้วยความยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง
เขาจงใจลากเสียงยาว พลางเลิกคิ้วยิ้มให้ไป๋เวย “แล้วข้าเล่า? ศิษย์น้องหญิงเล็ก? ข้าก็ต้องเปลี่ยนคำเรียกตามด้วยหรือ?”
เขาจงใจเน้นคำว่า “ศิษย์น้องหญิงเล็ก” เป็นพิเศษ
ไป๋เวยกะพริบตา “หากศิษย์พี่ห้าอยากเรียก ก็ใช่ว่าจะไม่ได้”