กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 507 ข้ากลับมาแล้ว
เมื่อแสงเจิดจ้าบาดตาของค่ายกลเคลื่อนย้ายจางหายไปในที่สุด ทั้งสองเท้ากลับมาเหยียบพื้นมั่นคงอีกครั้ง ไป๋เวยสัมผัสได้ถึงอากาศของสำนักไท่ซวีที่คุ้นเคยและแฝงกลิ่นอายพฤกษาอันสดชื่นเย็นชื่น
ใจที่นางแขวนค้างอยู่จึงคลายลงไปกว่าครึ่ง ยังดีที่สำนักยังอยู่
นางถึงกับเคยจินตนาการว่าสำนักพังทลายเหลือเพียงซากปรักหักพังไปแล้ว เหมือนอย่างในทัณฑ์มารในใจของนาง
สิ่งแรกที่ทำหลังจากวางใจลงได้ ก็คือปล่อยหลิงเยว่ออกมา
แสงสีแดงวูบไหว หลิงเยว่ในชุดเอี๊ยมแดงปรากฏตัวข้างกายนางทันที เด็กน้อยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันมองรอบด้านอย่างอยากรู้อยากเห็น ดวงตากลมโตเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น