กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 494 ไป๋เวยผู้ยากจน
ทว่ารอยยิ้มนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสองวินาที นางคล้ายจะนึกถึงเรื่องที่เลวร้ายยิ่งกว่า ใบหน้าเล็กพลันหม่นลง ดวงตาหลุกหลิก มือเล็กบิดชายเอี๊ยมแดงไปมา ก่อนชี้ไปยังอีกมุมหนึ่งของมิติอย่างลังเล
“เอ่อ…พี่หญิง…”
เสียงของนางเบาราวกับยุงบิน “แล้วยัง…ยังมี…ภูเขาศิลาวิญญาณของพี่หญิง…”
ไป๋เวยมองตามทิศที่นางชี้ไป
ซี้ด——!
นางสูดลมหายใจเย็นยะเยือก รู้สึกราวกับหัวใจถูกมือไร้รูปร่างบีบขยำอย่างแรง
ที่มุมหนึ่งของมิติ ศิลาวิญญาณหลากสีซึ่งแต่เดิมกองพูนเป็นภูเขาน้อย ๆ เปล่งประกายเย้ายวนและแผ่ปราณวิญญาณเข้มข้น มีทั้งชั้นล่าง ระดับกลาง ชั้นสูง กระทั่งยังมีศิลาวิญญาณชั้นยอดกองเล็ก ๆ ที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่ด้วย