บทที่ 493 สมบัติของข้าเล่า

บทที่ 493 สมบัติของข้าเล่า?

ไป๋เวยขยับความคิด ร่างของนางก็หายวับไปจากถ้ำบนเขาอันทรุดโทรม

ทันทีที่เท้าเหยียบลงบนผืนดินแห่งเขตแดนชิงหลิง นางก็พลันแข็งค้าง

ความเย็นยะเยือกสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าขึ้นสู่กระหม่อม

นางกะพริบตาแรง ๆ แล้วขยี้ตาอย่างไม่อยากเชื่ออีกครั้ง

ภาพตรงหน้ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง

เขตแดนชิงหลิงที่เขียวชอุ่ม ปราณวิญญาณหนาแน่นจนแทบหยดเป็นสายน้ำในความทรงจำของนางเล่า?

ไม่มีแล้ว

หายไปหมดแล้ว!

เขตแดนชิงหลิงตรงหน้าใหญ่ขึ้นไม่น้อยจริง ๆ เมื่อมองออกไปก็รู้สึกโล่งกว้างกว่าแต่ก่อน