กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 495 หนทางกลับอันเลื่อนลอย
“อืม ถือเสียว่าเป็นของตกแต่งก็แล้วกัน” ไป๋เวยฝืนยอมรับความจริงที่ว่าตนกลายเป็นคนยากจน
บ้านเรือนได้รับการจัดระเบียบในเบื้องต้นแล้ว แม้ยังคงยากจน แต่ก็นับว่ามีพลังชีวิตและความหวังอยู่บ้าง
ไป๋เวยกอดหลิงเยว่ตัวน้อยแล้วถามว่า “หลิงเยว่ พี่หญิงนิพพานอยู่นานมาก ตอนนี้…เจ้าเก่งกว่าเมื่อก่อนมากแล้วใช่หรือไม่?”
นางนั่งขัดสมาธิบนผืนนุ่มริมทะเลสาบวิญญาณซึ่งเพิ่งงอกขึ้นมา มือก็หยิกแก้มอ่อนนุ่มของสัตว์ตี้ทิงน้อยที่หมอบอยู่บนตักตามสบาย
เฝ้า “มิติ” ว่างเปล่าอยู่คนเดียวกว่า 800 ปี เจ้าตัวน้อยก็น่าจะพัฒนาขึ้นบ้างกระมัง?